Waarom je niet meer weet wat je wilt
- 13 uur geleden
- 4 minuten om te lezen
De onzichtbare valstrik van aanpassen
Misschien herken je dit moment.
Je staat in de keuken of bent in een overleg en iemand stelt je een simpele vraag:
“Wat wil jij eigenlijk?”
En ineens wordt het stil.
Niet een korte stilte, maar een ongemakkelijke stilte waarin je voelt dat je geen antwoord hebt.
Je denkt: "Wat wil ik eigenlijk?"
En het eerlijke antwoord is: Ik heb geen idee.
Veel vrouwen schrikken van dat moment. Ze denken dat er iets mis is met hen.
Maar in werkelijkheid gebeurt hier iets anders.
Je bent niet vergeten wat je wilt. Je bent langzaam de verbinding met jezelf kwijtgeraakt.
Door aanpassen, pleasen en voortdurend rekening te houden met anderen.
En dat gebeurt vaker dan je denkt.
Veel vrouwen zijn zó goed geworden in het aanvoelen van hun omgeving dat ze hun eigen innerlijke stem nauwelijks nog horen.
Wanneer je innerlijke kompas stil wordt
Wanneer je voortdurend bezig bent met wat anderen nodig hebben, gebeurt er iets in je brein.
Je aandacht gaat naar buiten.
Je scant mensen: hun verwachtingen, hun stemming, hun mening, hun gezichtsuitdrukking.
En ondertussen gebeurt er iets subtiels.
Je innerlijke kompas, dat normaal aangeeft wat goed voelt en wat niet, wordt steeds stiller.
Psychologen zien dit vaak bij mensen die sterk geneigd zijn tot pleasen. Zij stemmen zich zo af op anderen dat ze hun eigen behoeften nauwelijks nog voelen of benoemen.
Je merkt het bijvoorbeeld in kleine momenten.
Wanneer iemand vraagt:
"Waar wil jij eten?"
En je automatisch zegt:
"Maakt mij niet uit."
Niet omdat je flexibel bent, maar omdat je het echt niet meer weet.
Dit gebeurt vaak bij vrouwen die:
perfectionistisch zijn
verantwoordelijkheidsgevoel hebben
gevoelig zijn voor de mening van anderen
gewend zijn harmonie te bewaren
Je wordt als het ware een expert in aanpassen.
Maar ondertussen raak je jezelf steeds verder kwijt.
De innerlijke criticus wordt juist luider
Wat veel mensen niet verwachten, is dat het van binnen helemaal niet stil wordt.
Integendeel.
Wanneer je je eigen behoeften niet meer volgt, ontstaat er ruimte voor iets anders:
De innerlijke criticus.
Die stem zegt:
“Doe niet zo moeilijk.”
“Wat zullen ze wel niet denken?”
“Je kunt dit toch niet maken?”
“Je moet het gewoon goed doen.”
Die criticus is eigenlijk een soort interne versie van de buitenwereld.
Wanneer je niet meer luistert naar je eigen kompas, probeert deze stem controle te houden.
Vaak zie je dan deze patronen ontstaan:
1. De onzichtbare menukaart
Je maakt keuzes op basis van wat anderen willen.
Als ondernemer: “Misschien moet ik mijn prijs aanpassen.”
Als moeder: “Ik moet dit toch gewoon doen voor iedereen.”
2. De scanmodus
Je bent constant bezig met de stemming van anderen.
Is iedereen oké? Is iemand boos? Heb ik iets verkeerd gedaan?
3. De verontschuldigingsreflex
Je zegt automatisch sorry.
Zelfs wanneer je niets verkeerd hebt gedaan.
4. De perfectionisme-klem
Omdat je niet meer voelt wat jij wilt, probeer je het dan maar perfect te doen.
In de hoop dat iemand zegt:
"Goed gedaan."
Veel pleasers zijn bang voor afwijzing of conflicten en passen zich daarom voortdurend aan de verwachtingen van anderen aan.
Maar hoe meer je je aanpast, hoe minder je jezelf nog hoort.
Hoe je jezelf langzaam kwijt kunt raken
Dit proces gaat meestal niet in één keer. Het gebeurt vaak langzaam.
Bijvoorbeeld wanneer je:
-Als ondernemer je ideeën inslikt, omdat je denkt dat anderen het beter weten.
-Als moeder altijd eerst kijkt wat iedereen nodig heeft voordat je aan jezelf denkt.
-Als perfectionistische vrouw blijft doorgaan terwijl je eigenlijk moe bent.
Op een gegeven moment ontstaat er een leeg gevoel.
Je leeft, je functioneert, je doet alles wat moet.
Maar ergens van binnen voelt het alsof je niet meer echt aanwezig bent in je eigen leven.
Dat is het moment waarop veel mensen denken:
"Ik ben mezelf kwijt."
Het goede nieuws: je innerlijke kompas is niet kapot
Gelukkig is er ook goed nieuws.
Je innerlijke kompas is niet verdwenen.
Hij wordt alleen overstemd door:
verwachtingen
verantwoordelijkheden
perfectionisme
de mening van anderen
Het terugvinden van jezelf begint niet met grote beslissingen.
Het begint met iets veel kleiners.
Stilstaan en jezelf weer vragen stellen zoals:
Wat voel ik eigenlijk?
Waar heb ik behoefte aan?
Wat wil ik vandaag?
Voor veel mensen voelt dat eerst ongemakkelijk, omdat ze dat jarenlang niet hebben gedaan.
Maar hoe vaker je weer naar binnen luistert, hoe sterker dat kompas weer wordt.
Terug naar jezelf
Het terugvinden van je innerlijke kompas vraagt moed.
Moed om te zien waar je jezelf bent kwijtgeraakt.
Misschien door:
angst voor afwijzing
aangeleerde beleefdheid
de behoefte om iedereen tevreden te houden
oude patronen uit je jeugd
Wat ooit een beschermingsmechanisme was, hoeft vandaag niet meer leidend te zijn.
Je mag weer ontdekken:
Wie ben ik eigenlijk?
Wat wil ik echt?
Wat voelt voor mij kloppend?
Wanneer je die vragen serieus neemt, begint er iets te verschuiven.
Niet omdat je ineens alles weet.
Maar omdat je weer leert luisteren naar jezelf.
En dat is precies waar echte vrijheid begint.
Een kleine vraag voor vandaag
Stel jezelf eens één simpele vraag:
Wat zou er vandaag gebeuren als ik één ding doe puur omdat ik het wil?
Niet omdat het moe of omdat iemand het verwacht.
Maar omdat jouw innerlijke kompas dat aangeeft.
Misschien is dat precies het begin van jezelf weer terugvinden.
Opmerkingen