Waarom je alles zelf blijft doen (en waarom dat je uiteindelijk uitput)

"Laat maar... ik doe het zelf wel."

Misschien is dat wel een van de zinnen die je het vaakst tegen jezelf zegt.

Je partner biedt aan om iets over te nemen.

Je zegt:

"Nee hoor, ik doe het wel."

Een collega vraagt of hij kan helpen.

"Geeft niet, ik regel het wel."

Je kinderen willen iets doen.

"Laat maar, dan weet ik tenminste zeker dat het goed gebeurt."

En misschien voelt dat heel normaal of voelt het zelfs alsof je gewoon verantwoordelijk bent.

Maar wat als dat helemaal niet de echte reden is?

"Ik dacht dat ik gewoon graag de controle hield."

Een vrouw die ik coachte vertelde tijdens onze eerste sessie:

"Ik ben gewoon iemand die graag dingen zelf doet."

Ze had een eigen bedrijf, een gezin en ze was altijd druk.

Niet omdat niemand haar wilde helpen, maar omdat ze bijna nooit hulp aannam.

Toen ik haar vroeg:

"Wat gebeurt er als iemand het anders doet dan jij?"

bleef het even stil.

Na een tijdje zei ze:

"Dan voel ik onrust."

En precies daar begon het gesprek.

Niet over plannen of over timemanagement.

Maar over de vraag:

Waarom voelt het eigenlijk zo onveilig om iets uit handen te geven?

Alles zelf doen gaat vaak niet over zelfstandigheid

Veel vrouwen denken dat ze alles zelf doen omdat ze sterk zijn.

Omdat ze verantwoordelijk zijn.

Omdat ze het nu eenmaal goed willen regelen.

En soms is dat ook zo.

Maar vaak kom ik in gesprekken ook iets anders tegen. Het kan gaan om de behoefte om controle te houden of de angst dat het niet goed gebeurt als iemand anders het doet.

Of misschien wel de overtuiging dat je pas waardevol bent als je alles zelf kunt.

Dat zijn patronen die je niet bewust kiest.

Ze ontstaan vaak langzaam en zonder dat je het doorhebt. En hoewel dat patroon je vroeger misschien geholpen heeft, kan het je nu juist uitputten. Daarom voelt hulp vragen niet alleen spannend in je hoofd. Je voelt het ook in je lichaam. Een knoop in je buik, onrust, spanning., de

En op een gegeven moment voelen ze als 'gewoon wie je bent'.

Waarom hulp vragen zo moeilijk voelt

Ik hoor het regelmatig.

"Ik wil anderen niet tot last zijn."

"Ik moet dit toch gewoon zelf kunnen?"

"Anderen hebben het al druk genoeg."

"Het kost meer tijd om uit te leggen dan om het zelf te doen."

Herken je dat?

Dan lijkt hulp vragen misschien een praktische keuze.

Maar vaak gaat het daar helemaal niet over.

Vaak gaat het over wat hulp vragen voor jou betekent.

Want als jij hebt geleerd dat sterk zijn betekent dat je alles alleen oplost, dan voelt hulp vragen al snel als falen. Of dat je hebt geleerd dat er niemand écht voor je was als je hulp nodig had, leer je al snel om alles zelf op te lossen. Misschien werd je wel geprezen als je het zelf oploste en kreeg je vaak te horen dat je dat zo goed kan en zo'n "makkelijk" kind bent.

Jouw systeem is dat daarmee gaan geloven.

De prijs van alles zelf willen doen

Op de korte termijn lijkt het handig.

Je houdt de controle.

Je weet zeker dat het goed gebeurt.

Je hoeft niemand lastig te vallen.

Maar op de lange termijn betaal je daar een hoge prijs voor.

Je hoofd staat altijd aan.

Je voelt je verantwoordelijk voor alles.

Je raakt sneller overprikkeld.

Je hebt weinig ruimte om op te laden.

En misschien wel het pijnlijkste: je gunt iedereen om je heen hulp.

Behalve jezelf.

Ik zie dit vaak bij ondernemers

Een ondernemer vertelde me laatst:

"Ik weet dat ik dingen zou moeten uitbesteden. Maar iedere keer denk ik: ik doe het zelf wel."

Niet omdat ze geen goede mensen om zich heen had.

Maar omdat ze bang was dat het niet goed genoeg zou gebeuren.

Ondertussen werkte ze avonden door, had ze nauwelijks vrije tijd en bleef haar bedrijf volledig afhankelijk van haar. Ze kon prima groeien, maar haar behoefte aan controle was groter dan haar vertrouwen.

En ook bij moeders

Ik zie hetzelfde bij moeders.

Ze regelen de afspraken, de tandarts, de traktaties, juffendag, sport.

Denken aan de boodschappen.

Plannen de kinderfeestjes.

Houden alle ballen in de lucht.

En als iemand vraagt:

"Kan ik iets doen?"

Zeggen ze:

"Nee hoor."

Terwijl ze eigenlijk verlangen naar rust.

Niet omdat ze geen hulp willen, maar omdat hulp ontvangen soms spannender voelt dan alles zelf blijven doen.

Wat als kracht iets anders is?

Misschien is kracht niet dat je alles alleen kunt.

Misschien is kracht dat je durft toe te geven dat je het niet allemaal hoeft te dragen.

Dat je hulp kunt ontvangen zonder je schuldig te voelen.

Dat je erop durft te vertrouwen dat iets ook goed kan zijn als jij het niet hebt gedaan.

Dat betekent niet dat je de controle kwijtraakt.

Het betekent dat je jezelf niet langer verantwoordelijk maakt voor alles.

Tot slot

Misschien doe je niet alles zelf omdat je zo graag onafhankelijk bent.

Misschien doe je alles zelf omdat jouw systeem ooit heeft geleerd dat dat de veiligste manier was.

En als dat zo is., dan is het logisch dat hulp vragen spannend voelt. Misschien mag je vandaag iets anders gaan geloven.

Sterk zijn betekent niet dat je alles alleen hoeft te dragen.

Sterk zijn betekent dat je eerlijk durft te zijn over wat je nodig hebt.

Dat je ruimte maakt voor steun.

Dat je jezelf niet langer bewijst door alles alleen te doen.

Want hulp ontvangen maakt je niet zwakker.

Het geeft je juist meer ruimte.

Ruimte om te ademen.

Ruimte om te genieten.

Ruimte om ondernemer, moeder of partner te zijn zonder jezelf onderweg kwijt te raken.

Herken je jezelf hierin?

In Break Free help ik vrouwen die vastlopen in perfectionisme, controle en overdenken om de patronen te doorbreken die hen steeds opnieuw tegenhouden.

Niet door harder aan jezelf te werken.

Maar door te begrijpen waarom jouw systeem doet wat het doet.

Zodat je meer rust ervaart, jezelf meer vertrouwt en niet langer alles alleen hoeft te dragen.

Voel je tijdens het lezen dat dit over jou gaat? Dan nodig ik je uit om te ontdekken of Break Free bij jou past.