Waarom voelt het nooit goed genoeg? Perfectionisme en succes
17 uur geleden
6 minuten om te lezen
Je hebt iets bereikt waar je een jaar geleden nog van droomde: die nieuwe baan, je eigen bedrijf, meer omzet, een mooie opdracht, een diploma, een huis, een doel waar je maanden naartoe hebt gewerkt.
En natuurlijk ben je blij. Even.
Want niet veel later gebeurt er iets geks.
Je hoofd is alweer bezig met het volgende.
Ja, dit is gelukt, maar nu moet ik…
Het kan nog beter.
Ik ben er nog niet.
Als dát lukt, dan kan ik echt tevreden zijn.
En zo verandert iets waar je ooit ontzettend naar verlangde ongemerkt in de nieuwe standaard.
Waarom voelt wat je bereikt zo vaak niet als genoeg?
Dat is een interessante vraag. Zeker wanneer je perfectionistisch en ambitieus bent.
Want misschien ligt het probleem niet in een gebrek aan succes.
Misschien krijgt je hoofd nauwelijks de tijd om te registreren wat je al hebt bereikt.
Bij perfectionisme verschuift de lat steeds opnieuw
Perfectionisme wordt vaak gekoppeld aan alles perfect willen doen.
Maar het kan veel subtieler zijn.
Bijvoorbeeld doordat je voortdurend de lat hoger legt.
Stel dat je een paar jaar geleden dacht:
Als ik dát bereik, ben ik echt trots op mezelf.
Je werkt ervoor.
Je bereikt het.
En wat gebeurt er?
Het voelt even geweldig.
Maar daarna wordt wat eerst bijzonder was al snel normaal.
En ontstaat er een nieuw doel.
Dat is op zichzelf niet verkeerd. Ambitie hebben en willen groeien kan juist ontzettend leuk zijn.
Het wordt interessant wanneer je merkt dat je het volgende doel nodig hebt om jezelf opnieuw goed genoeg te voelen.
Want dan ontstaat er een patroon:
Doel → hard werken → resultaat → kort tevreden → nieuwe lat → opnieuw hard werken.
Je blijft vooruitgaan.
Maar je staat nauwelijks stil bij waar je inmiddels bent.
En daardoor kun je ontzettend veel bereiken en tegelijkertijd het gevoel houden dat je achterloopt.
Waarom voelt succes zo kort goed?
Misschien herken je dit.
Je krijgt een compliment en denkt:
Ja, maar ze weten niet hoeveel moeite het me heeft gekost.
Je behaalt een mooi resultaat en denkt:
Het had eigenlijk nog beter gekund.
Je bedrijf groeit en je kijkt vooral naar iemand die verder is.
Je rondt tien dingen af en je aandacht gaat naar dat ene ding dat nog openstaat.
Dat is wat ik interessant vind aan het gevoel nooit goed genoeg te zijn.
Je kunt proberen dat gevoel op te lossen door nóg meer te bereiken.
Maar wat gebeurt er als je hoofd ieder nieuw resultaat na korte tijd opnieuw als normaal beschouwt? Dan wordt succes een soort bewegende finishlijn.
Je denkt:
Als ik daar ben, dan…
Maar zodra je daar bent, staat er alweer een nieuwe finishlijn verderop.
Niet omdat er iets mis is met nieuwe doelen stellen.
Maar omdat je jezelf nauwelijks toestaat om te ervaren:
Kijk eens waar ik nu sta. Dit heb ik gedaan. Hier mag ik trots op zijn.
De angst om tevreden te zijn
Hieronder kan nog iets anders zitten.
De overtuiging dat tevredenheid gevaarlijk is.
Want wat gebeurt er als je écht tevreden bent?
Word je dan lui?
Verlies je je ambitie?
Ga je achteroverleunen?
Stop je met groeien?
Misschien heb je onbewust geleerd dat je ontevredenheid nodig hebt om vooruit te blijven gaan.
Opmerkingen