Waarom kan ik niet ontspannen? Mijn hoofd staat altijd aan
- 10 minuten geleden
- 6 minuten om te lezen
Eindelijk heb je een middag voor jezelf.
Geen afspraken, geen kinderen die iets van je nodig hebben, geen klant die op je wacht, geen lijst die nú af moet. Je hebt hier de hele week naar verlangd.
"Als ik vrijdagmiddag maar even niets hoef..."
En nu is het zover.
Je zet een kop thee, gaat op de bank zitten en denkt:
Eindelijk rust.
Maar vijf minuten later pak je toch je telefoon.
Je denkt aan die mail die je nog moet beantwoorden.
Aan wat je vanavond gaat eten.
Aan dat gesprek van gisteren.
Aan iets wat je volgende week niet mag vergeten.
Misschien besluit je dan maar even de was op te vouwen.
Of je opent tóch je laptop, want:
"Als ik dit nu even doe, heb ik straks tenminste écht rust."
Alleen komt die rust niet.
Herken je dat?
Dat je ontzettend kunt verlangen naar tijd voor jezelf, maar zodra je die tijd hebt helemaal niet zo goed weet hoe je tot rust moet komen?
Dan ligt het probleem misschien niet alleen in hoeveel je doet.
Misschien ben je zó gewend geraakt aan altijd aanstaan, dat nietsdoen inmiddels onwennig voelt.
Je agenda is leeg, maar je hoofd niet
We denken vaak dat we rust krijgen zodra we tijd creëren.
Dus we plannen een vrije middag, boeken een vakantie, zeggen een afspraak af.
Of besluiten dat we dit weekend "echt even niets gaan doen".
Maar tijd hebben en rust ervaren zijn twee verschillende dingen.
Je kunt namelijk op de bank liggen terwijl je hoofd nog steeds aan het werk is.
Je lichaam is gestopt, maar jij bent vanbinnen nog bezig.
Met vooruitdenken.
Analyseren.
Onthouden.
Oplossen.
Controleren.
En juist dat kost zoveel energie. En voor je het weet denk je: ik kan gewoon niet ontspannen.
Waarom je hoofd niet zomaar stopt
Veel vrouwen die ik begeleid, zijn ontzettend goed in verantwoordelijkheid dragen.
Ze denken vooruit, ze voelen aan wat anderen nodig hebben, ze houden overzicht.
Ze lossen problemen op voordat iemand anders überhaupt heeft gezien dat er een probleem is. Als ondernemer helpt je dat om je bedrijf draaiende te houden.
Als moeder weet je precies wie wanneer waar moet zijn, wat er mee naar school moet en wat je kind nodig heeft. Op je werk ben je degene die denkt:
"Laat mij het maar even regelen."
Dat zijn kwaliteiten die je waarschijnlijk veel hebben gebracht.
Maar je systeem kan daardoor ook gewend raken aan voortdurend alert zijn.
Altijd scannen:
Wat moet er nog?
Wie heeft mij nodig?
Wat ben ik vergeten?
Wat kan er misgaan?
Wat moet ik alvast regelen?
En dan komt ineens die vrije middag.
De buitenwereld zegt:
Je hoeft niets.
Maar jouw systeem heeft dat bericht nog niet ontvangen.
Waarom rust zelfs onrustig kan voelen
Dit is het verwarrende gedeelte.
Je verlangt naar rust maar zodra het rustig wordt, voel je onrust.
Misschien merk je dat je automatisch je telefoon pakt.
Dat je ineens allerlei klusjes ziet.
Of dat je schuldgevoel krijgt.
"Ik kan mijn tijd toch beter gebruiken?"
"Eigenlijk moet ik nog..."
"Laat ik dit eerst even afmaken."
En voor je het weet heb je je vrije middag weer gevuld.
Niet omdat je geen behoefte hebt aan rust, maar omdat bezig zijn vertrouwd voelt.
En wat vertrouwd is, voelt voor ons systeem vaak veiliger dan iets wat nieuw is.
Zelfs als dat nieuwe precies is waar je naar verlangt.
De ondernemer die niet kan stoppen
Als ondernemer kan dit patroon extra sterk zijn.
Want er is altijd iets te doen.
Je kunt altijd nog een mail beantwoorden.
Nog een post schrijven.
Nog iets verbeteren aan je aanbod.
Nog even naar je cijfers kijken.
En omdat je bedrijf van jou is, is er ook niemand die aan het einde van de dag zegt:
"Zo. Nu ben je klaar."
Die grens moet je zelf voelen en aangeven.
En juist dat kan lastig zijn als je gewend bent je waarde te koppelen aan wat je doet.
Dan voelt stoppen niet als rust.
Het voelt alsof je achterloopt.
En als moeder stopt het werk ook nooit helemaal
Ook als moeder herken je misschien dat vrije tijd niet automatisch vrije ruimte betekent.
Je zit eindelijk met een boek op de bank, maar ondertussen hoor je de wasmachine.
Je denkt aan de gymtas die nog klaargezet moet worden.
Je bedenkt wat je morgen moet halen.
En ergens voel je misschien zelfs schuld omdat jij zit terwijl er nog dingen gedaan kunnen worden.
Je bent fysiek aan het rusten, maar mentaal nog steeds aan het zorgen.
Dat is precies waarom een uur op de bank soms helemaal niet voelt alsof je een uur hebt uitgerust. En kun je gaan denken: ik kan gewoon niet ontspannen.
Maar dat is niet zo, want je hebt waarschijnlijk geleerd dat als je 'iets doet', productief bent, dat je dan pas goed genoeg bent. En dat raakt vaak een diepere kern.
Misschien hoef je niet beter te worden in ontspannen
We maken van rust soms opnieuw een prestatie.
"Ik moet meer ontspannen."
"Ik moet vaker mediteren."
"Ik moet mijn telefoon minder pakken."
"Ik moet beter voor mezelf zorgen."
En voor je het weet staat zelfs ontspannen op je to-dolijst.
Maar misschien begint echte rust ergens anders.
Niet bij jezelf dwingen om rustig te worden, maar bij begrijpen wat er gebeurt wanneer je stilvalt. Wat voel je wanneer er even niets hoeft?
Onrust?
Schuldgevoel?
De neiging om iets nuttigs te doen?
Gedachten die ineens veel harder binnenkomen?
Dat is interessante informatie.
Want daaronder zit vaak het patroon. En dat is precies wat we gaan doorbreken in Break Free.
Rust begint niet met nietsdoen
Rust begint voor mij veel meer met jezelf toestemming geven om even niets op te hoeven lossen.
Om niet productief te hoeven zijn.
Om niet vooruit te hoeven denken.
Om niet voortdurend beschikbaar te zijn.
En dat hoeft niet meteen een hele vrije middag te zijn.
Begin kleiner.
Drink eens een kop koffie zonder ondertussen je telefoon te pakken.
Loop vijf minuten zonder iets te luisteren.
Ga even zitten zonder meteen te bedenken wat je daarna gaat doen.
En merk vooral op wat er gebeurt.
Niet om het weg te krijgen.
Maar om jezelf beter te leren begrijpen.
Misschien komt er onrust.
Prima.
Misschien wil je hoofd meteen weer iets doen.
Ook prima.
Je hoeft dat niet direct te veranderen.
Je bent je systeem iets nieuws aan het leren:
Ik hoef niet voortdurend bezig te zijn om veilig te zijn.
Ik mag stoppen, ook als nog niet alles af is.
Ik hoef rust niet eerst te verdienen.
Van altijd aanstaan naar meer rust in jezelf
Misschien heb je helemaal niet nóg meer vrije tijd nodig.
Misschien verlang je vooral naar het vermogen om daadwerkelijk aanwezig te zijn in de vrije tijd die je al hebt.
Zonder alvast bij morgen te zijn.
Zonder in gedachten je volgende taak af te werken.
Zonder schuldgevoel omdat je "niets" doet.
Zonder die constante interne druk van:
"Kom op. Door. Er moet nog zoveel."
En dat ontstaat niet van de ene op de andere dag.
Zeker niet als je jarenlang degene bent geweest die doorgaat, draagt, vooruitdenkt en regelt.
Maar je kunt je systeem wel helpen om steeds vaker af te schakelen.
Niet door tegen jezelf te zeggen dat je moet ontspannen.
Maar door bewust een overgang te creëren tussen doorgaan en stoppen.
Je hoofd heeft soms een afsluitsignaal nodig
Denk maar eens aan het einde van je werkdag.
Je klapt je laptop dicht.
Je loopt weg van je bureau.
Misschien haal je de kinderen op, ga je koken of plof je eindelijk op de bank.
Voor de buitenwereld is je werkdag voorbij.
Maar in jouw hoofd?
Daar staan nog twintig tabbladen open.
Die mail waarop je morgen moet reageren.
Dat gesprek waar je nog over nadenkt.
Iets wat je niet mag vergeten.
Een idee dat ineens opkomt.
En ondertussen probeer je óók te onthouden dat je morgen een afspraak moet maken, iets moet meenemen voor je kind en die vriendin nog terug wilt appen.
Je lichaam is thuis.
Maar een deel van jou is nog steeds aan het werk.
En precies daarom heb ik de Hoofd-Uit Reset gemaakt.
Een gratis, korte oefening waarmee je bewust stilstaat bij alles wat jouw hoofd nog probeert vast te houden.
Niet om al die dingen alsnog op te lossen.
Juist niet.
Maar om ze ergens neer te zetten, zodat je hoofd ze niet de hele avond hoeft te blijven dragen.
Je krijgt:
een korte oefening om je dag bewust af te sluiten;
een invulblad waarop je kunt neerzetten wat nog door je hoofd gaat;
en een korte audio die je helpt om van de ‘aan-stand’ langzaam naar meer rust te bewegen.
Opmerkingen